Daar zit ik dan, als pas bekeerde, op een van de houten banken in de kerk in Almen. De zon schijnt door het -enige- glas in lood raam dat de kerk telt. In verschillende kleuren staat Jezus met zijn leerlingen afgebeeld in de Hof van Gethsémane. Het is de eerste keer dat ik bewust naar dit tafereel kijk. 

Mijn hele volwassen leven ben ik op zoek geweest naar antwoorden op de grote vragen des levens. Dat er meer moest zijn dan deze zichtbare wereld, daar was ik van overtuigd. Maar hoe, wat en waarom? Ik had geen idee.

Ik verdiepte me in allerlei geloofsovertuigingen, spirituele stromingen en vooral in mezelf. Overtuigd dat ik alle wijsheid van de wereld in mezelf kon vinden als ik maar hard genoeg mijn best deed. 

Na een intensieve zoektocht moest ik, best wel wanhopig, tot de conclusie komen dat ik nog steeds geen idee had en was de verwarring in mij alleen maar groter geworden. 

Tot iemand me tipte om de Bijbel te lezen en te gaan bidden. Ze was zelf nog niet zo lang geleden tot geloof gekomen en had haar leven aan Jezus gegeven. In eerste instantie verklaarde ik haar voor gek, maar een paar weken later begon ik met bidden en kocht ik een Bijbel. Ik had al het andere al geprobeerd, wat had ik te verliezen? 

En zo gebeurde het dat ik maanden later in de kerk zit en naar het prachtige glas in lood raam kijk. Mijn zoektocht is ten einde gekomen bij precies die Persoon die ik nu voor me zie. Het laatste puzzelstukje dat de puzzel compleet maakt. Of zoals Jezus zelf zo mooi zegt in het Mattheüs evangelie: 

Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.

Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; 

en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.

Ik moet glimlachen als ik zie wat er onder het raam hangt. Een fel oplichtend bordje met een grote pijl die recht naar boven wijst:

Jezus ís de nooduitgang.